Het boek Rouwen na het verlies van je baby. Blijvend verlangen naar je kind van de toekomst (2017 In de Wolken: Heeze), is geschreven door rouwtherapeut en ervaringsdeskundige Kathy Beckers-Mansell.

Kathy schreef dit boek onder andere voor professionals die te maken krijgen met ouders die hun baby verliezen. Ze kunnen het rouwen van ouders niet voorkomen maar ze kunnen door hun bejegening de ouders op een positieve wijze ondersteunen. Voor het boek deed Kathy literatuuronderzoek en ze maakte gebruik van eerder onderzoek waarbij ze 36 ouders interviewde na de dood van hun baby. De combinatie van een gedegen inhoud met gedichten en met foto’s van ‘linking objects’ die ouders ter beschikking hebben gesteld, levert zowel een praktisch als ontroerend boek op. Meer informatie: www.boekenvanbetekenis.nl& www.metjari.nl.

Het verlies van een baby heeft altijd een grote impact. Hieronder vertelt de auteur over een ontmoeting met een moeder die in verwachting is van een tweeling en weet dat haar zoontje in de buik is overleden, terwijl haar dochtertje nog moet groeien voordat ze veilig geboren kan worden.

 De draad van liefde blijft als een baby overlijdt.

Wolken drijven langs haar blikveld, roze, blauw, grauw. Ze zoekt in de witte plukken naar vormen die ze kan duiden. Het vrije spel van de wind gunt haar weinig grip. Haar hand gaat langs haar buik, het wonderlijk huis waar het leven ontspringt, waar ze haar kinderen weet. In die tedere ruimte groeit de een naar de wereld toe, terwijl voor de ander de cirkel van het leven zich al heeft gesloten. Zij denkt aan wat nodig is, om haar dochter te verwelkomen én om haar zoon uitgeleide uit het leven te doen. De tweeling zal niet met elkaar opgroeien. Ze heeft gehoord dat ze zal bevallen van een levend en een overleden kind. Pas als het levend kindje buiten de baarmoeder levensvatbaar is en de bevalling ingezet kan worden, zal ook het overleden kind geboren worden. Roze en blauwe wolken, roze en grauwe wolken. Ik hoor het aan, een verhaal van verscheuring, waarmee een jonge vrouw voort moet, samen met haar man. Nog maar één bedje uitzoeken; de kinderwagen, niet meer een dubbele, maar een enkele. Intussen nadenken of ze het kindje willen zien, hoe ze de uitvaart willen vormgeven. Het is verlies dat niet gezien kan worden, want haar groeiende buik straalt de wereld tegemoet. Zij wordt gezien als een moeder in een roze wolk, maar haar wolken hebben verschillende kleuren. Ze zijn roze, blauw en grauw. Op haar hoede is zij om de kleuren niet te laten doorlopen, want dan wordt alles grauw. Ze is in afwachting van de dag dat ze mag gaan persen en haar kinderen op de wereld zal zetten, de een voor een paar dagen tot ze hem terug moet geven aan de elementen, de ander voor hopelijk een zeer lang leven lang.

 Ik druk haar op het hart: elk leven is betekenisvol, ook die van haar zoontje. Zijn korte leventje in de buik heeft invloed op zijn moeder, op zijn vader, op het zusje met wie hij het ontstaan deelt, op opa’s en oma’s, op vele naasten…  Die invloed omvat natuurlijk veel wanhoop en verdriet om zijn verlies en kwetsbaarheid hierin. Daarnaast laat zijn invloed zich ook gelden als de gezinsleden en naasten ervaren dat juist als de rouw zo eindeloos diep is, de innerlijke kracht opwelt. Op de langere duur kan er vanuit de rouw levenskracht en levensvaardigheden ontstaan. Hoe precies het korte bestaan van dit overleden zoontje invloed zal hebben, zal pas veel later duidelijk worden. In elk geval zal de betekenis van zijn leven lopen langs de draad van liefde, want de liefde blijft als een baby overlijdt. Veel later, als het verlies ingeweven raakt in het leven, zal deze roze, blauw en grauwe draad van liefde ook een glinstering tonen.

 21 april 2018 (bewerking van verhaal uit juli 2016)

Kathy Beckers-Mansell

Kathy komt persoonlijk de boeken brengen bij de training in Huissen