Met toestemming van Marianne Wigbers, die verhalen en columns schrijft over haar werk als verloskundige, mogen wij een verhaal plaatsen. Dit verhaal gaat over een kindje dat in de buik is overleden. De impact van zo’n ervaring valt af te lezen aan het gegeven dat ze 15 jaar na dato dit verhaal pas kon opschrijven. Zij schrijft hierover:

“Na jaren lukt het me om het gebeuren vanuit mijn oogpunt op papier te zetten. Zonder opsmuk, zonder weglatingen. Het schrijven zelf neemt een hele aanloop met vele doorhalingen en vele nieuwe eerste zinnen. Uitgebreide traumanazorg krijgen verloskundigen over het algemeen niet. Eenieder probeert op zijn eigen manier al die heftige gebeurtenissen te verwerken. Ik schrijf.”

“Een grote herenfiets staat op het paadje naar de voordeur, misschien heeft ze al visite. Ik aarzel een ogenblik, aanbellen of niet, zou het wel gelegen komen? Ik wil op bezoek bij Willemijn, haar feliciteren met de nieuwe zwangerschap en bemoedigen. Ruim anderhalf jaar geleden werd hier Rachel geboren, levenloos…” Lieve

Wil je meer vehalen van haar lezen kan dat op: poldervroedvrouw/blogspot